Mini avontuur?!

Slapen onder de sterren, kampvuur en plons douche in een meer.

Donderdag zie ik op NOS nieuws het bericht ‘Monsterstorm’ Ciara komt eraan, de eerste storm met een naam. Raar voor februari, zo’n herfstorm. En ook toevallig dat ze dit weekend komt, precies in het weekend dat ik met John op mini avontuur ga en wil slapen in de buitenlucht onder de sterrenhemel. Ach ja, dat maakt het avontuur alleen maar avontuurlijker.

Ik ben al een tijdje geïnspireerd door Alistair Humpreys, mr micro adventure, met zijn bijna alledaagse avonturen in de natuur. Slapen onder de sterren, kampvuur en plons douche in een meer. En dit weekend ga ik op pad.

De storm is aangekondigd en ik kan er niks aan doen, behalve genieten van de stilte voor de storm. De dag tevoren was werkelijk magnifiek, rode zonsopkomst, strak blauwe hemel, het leek wel lente. Na een heerlijke wandeling door de duinen kopen wij wat proviand en gaan naar onze locatie. We hebben de beschikking over een omgebouwde fazanterie op een duin in de tuin van een landgoed. Landgoedje volgens de verhuurster, want ze worden niet serieus genomen door de echte grootgrondbezitters. Anyways, we hebben dus een stevige dak voor als Ciara komt. Maar zover is het nog niet.

We leggen onze matjes en slaapzakken neer en plaatsen toch maar een tarp als afdakje, je weet maar nooit. De tafel op zijn kant is ons windscherm want de snijdende wind is best fris. Rond het kampvuur genieten we van een lokaal Jopenbiertje “old habbits die hard” en de stoofpot die in de Dutch Oven boven het vuur gegaard is terwijl we mooie kampvuur gesprekken hebben.

Die tarp blijkt ‘s nachts een topper want we genieten wel van de dieren geluiden maar het volle maanlicht schijnt niet meer met 1000W in ons gezicht.

Voor zonsopkomst drinken we een stomend heet bakje koffie voor onze dip en run. De bewolking kondigt inmiddels ander weer aan, Ciara komt er echt aan en is niet zo’n code geel alarm.

Na 5km trailrennen komen wij bij ons duinmeer en in de windluwte doen we onze kleren uit en gaan te water. Heerlijk fris. Ik had verwacht dat ik zou rillen van de koud, maar het is prima te doen. Rustig kleden we ons weer aan en rennen terug om te ontbijten.

Wat een toptijd, in 16 uur meer beleefd dan ik had gedacht dat er in die tijd past!

PIT stories, geschreven door Mark van der Velden